Als we deze vraag een paar decennia geleden hadden moeten beantwoorden, had het antwoord er iets ander uit gezien.

Sommigen onder jullie herinneren het zich misschien nog: de tijd van de inbelverbinding, de eerste e-mailaccounts, irc-chat,…In de begindagen van het internet waren het inderdaad vooral jongeren die de weg vonden naar het wereldwijde web. Internet was toen een grote speeltuin, de activiteiten zaten vooral in de vrijetijdssfeer en jongeren sprongen sneller op de kar van innovatie dan volwassenen.

Jongeren gingen ook veel sneller hulp zoeken via het internet. In den beginne via e-mail, later ook via chat (wie kent msn nog?) en social media. Het is daarom ook geen wonder dat de onlinehulp pioniers in Vlaanderen organisaties waren die zich voornamelijk tot jongeren richtten. Volwassenen begaven zich natuurlijk ook op internet, maar ze zetten veel minder de stap om via die weg hulp te zoeken.

Die jongeren van toen zijn de volwassenen van nu. En voor deze groep is het heel gewoon, zelfs evident dat ze hulp vinden online.

Nog een element dat meespeelt in deze shift: in de beginjaren van het internet werden online activiteiten beschouwd als iets dat weinig te maken had met het ‘echte leven’. Daarvan getuigt de toen vaak gebruikte afkorting irl: ‘in real life’. Het echte leven speelde zich offline af. Deze strikte opdeling tussen ‘echt’ en online leven gaat al lang niet meer op. Online zijn is een integraal deel geworden van ons dagdagelijks leven, voor een heel aantal levensdomeinen is het zelfs een noodzakelijkheid geworden. En het online en offline deel van ons leven vloeit meer en meer door elkaar.

Onze levens worden meer en meer ‘blended’. Logisch dus dat meer en meer mensen hun weg vinden naar het web. Soms vanuit praktische overwegingen of noodzaak, maar ook meer en meer binnen de vrije tijd. Volwassenen en vooral senioren zijn de laatste jaren online bezig aan een heuse inhaalbeweging. De tijd dat het internet voornamelijk een ‘speelruimte’ was voor jongeren, ligt ver achter ons. Volwassenen zijn ondertussen ook beter vertrouwd met ‘oude nieuwe media’ zoals e-mail en chat, op social media vinden ze vlot hun weg, grootouders skypen met hun kleinkinderen,…

Er is dus geen enkele reden meer om aan te nemen dat je met onlinehulp vooral of enkel jongeren zou bereiken of dat blended hulp enkel werkt bij -25jarigen.